De Glimlach
Een glimlach kan iemands dag maken
We lopen iedere dag langs tientallen, misschien wel honderden mensen. Op straat, in de supermarkt, op het station of gewoon onderweg naar huis. Toch kijken we elkaar steeds minder aan. Veel mensen lopen met een nors, vermoeid of gespannen gezicht voorbij. Alsof iedereen gevangen zit in zijn eigen gedachten, zorgen en haast.
En dat is eigenlijk best begrijpelijk. Iedereen draagt wel iets met zich mee. Stress, verdriet, onzekerheid, zorgen om geld, werk, gezondheid of relaties. Soms zie je aan de buitenkant helemaal niet wat er zich aan de binnenkant van iemand afspeelt.
Juist daarom geloof ik dat een klein beetje vriendelijkheid een groot verschil kan maken.
Een glimlach kost niets.
Toch kan die glimlach voor iemand anders precies het kleine lichtpuntje zijn dat die persoon op dat moment nodig heeft.
Kijk eens wat er gebeurt wanneer je iemand op straat aankijkt en vriendelijk glimlacht. Vaak verschijnt er eerst een klein beetje verbazing. Daarna ontspant het gezicht. Misschien komt er een glimlach terug. Soms is het slechts een voorzichtig knikje. En soms zie je iemand ineens helemaal opbloeien.
Hetzelfde gebeurt met een simpel compliment.
“Wat een leuke jas heb je!”
“Wat staat die kleur je mooi.”
“Wat zie je er vandaag vrolijk uit.”
Het zijn maar een paar woorden. Maar voor degene die ze ontvangt, kunnen ze veel meer betekenen.
Misschien stond die persoon die ochtend onzeker voor de spiegel. Misschien voelde diegene zich helemaal niet mooi. Misschien was het gewoon een slechte dag. En dan komt er ineens iemand voorbij die iets positiefs zegt.
“Dank je wel.”
Soms met een grote glimlach.
Soms een beetje verlegen.
Soms bijna ongelovig.
Maar heel even voelt die persoon zich gezien.
En misschien is dát wel waar we met z'n allen wat meer behoefte aan hebben: gezien worden.
Niet beoordeeld. Niet bekeken. Niet meteen voorzien van een mening. Gewoon even gezien als mens.
We zijn gewend geraakt aan afstand. Aan snel voorbijlopen. Aan onze telefoon kijken terwijl we onderweg zijn. Aan elkaar negeren omdat we niemand tot last willen zijn. Maar vriendelijkheid hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn.
Een glimlach naar een onbekende.
De deur openhouden voor iemand achter je.
Een oudere persoon helpen met een zware tas.
Een compliment geven zonder daar iets voor terug te verwachten.
Even vragen: “Gaat het?”
Het zijn kleine dingen, maar kleine dingen kunnen zich opstapelen.
Stel je voor dat iedereen op één dag één vriendelijk gebaar zou maken naar een ander. Die ene persoon glimlacht vervolgens naar iemand anders. Die persoon zegt misschien iets aardigs tegen weer iemand anders.
Voor je het weet, verspreidt iets kleins zich door een hele straat, een winkel, een buurt of zelfs een stad.
We hoeven de wereld niet in één keer te veranderen.
Misschien begint verandering wel veel eenvoudiger.
Met een glimlach.
Met iets aardigs zeggen.
Met elkaar niet meteen als vreemden zien, maar als mensen die allemaal hun eigen verhaal, verdriet, onzekerheden, dromen en zorgen meedragen.
Want achter een nors gezicht kan verdriet zitten. Achter een stille blik kan onzekerheid zitten. En achter iemand die gehaast voorbijloopt, kan een leven schuilgaan waar wij helemaal niets van weten.
We weten niet wat iemand vandaag al heeft meegemaakt.
Maar we kunnen er wel voor zorgen dat onze ontmoeting met die persoon een klein beetje mooier wordt.
Dus glimlach eens naar die onbekende op straat.
Geef dat onverwachte compliment.
Zeg eens iets aardigs zonder dat je daar een reden voor nodig hebt.
Misschien krijg je een glimlach terug.
Misschien niet.
Maar ook dat is oké.
Want vriendelijkheid is geen ruilhandel.
Je hoeft niets terug te krijgen om iets goeds te hebben gedaan.
Er zou wat meer gelachen mogen worden.
Wat meer warmte.
Wat meer geduld.
Wat meer “goedemorgen”, “dank je wel” en “wat leuk”.
En misschien vooral wat minder snel oordelen.
Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen die af en toe behoefte hebben aan een beetje licht.
En soms is één glimlach al genoeg om iemands dag net iets lichter te maken.